राज्याच्या विधिमंडळात सध्या अर्थसंकल्पीय अधिवेशन सुरू आहे. या अधिवेशनाच्या पहिल्याच दिवशी राज्याचे दिवंगत उपमुख्यमंत्री अजित पवार आणि इतर दिवंगत नेत्यांना श्रद्धांजली अर्पण करण्यासाठी शोक प्रस्ताव मांडण्यात आला. यावेळी बोलताना राज्याच्या महिला आणि बालविकास मंत्री आदिती तटकरे यांना आपल्या भावना आवरता आल्या नाहीत आणि त्या सभागृहात ढसाढसा रडल्या. अजितदादांचे अकाली निधन होऊन आता जवळपास एक महिना उलटून गेला आहे. मात्र, ते आपल्यात नाहीत यावर अजूनही विश्वास बसत नव्हता. आज जेव्हा विधिमंडळाच्या कामकाजाला सुरुवात झाली, तेव्हा दादांची रिकामी खुर्ची पाहून ते कायमचे निघून गेले आहेत या वास्तवाची जाणीव झाली आणि तो भ्रम तुटला. आता या नेत्याशिवाय पुढील आयुष्य काढावे लागेल, हे सांगताना आज अत्यंत दुःख होत आहे, अशा भावूक शब्दांत आदिती तटकरे यांनी आपल्या भावना व्यक्त केल्या.
सभागृहातील अनेक ज्येष्ठ नेत्यांनी अजित पवारांसोबत तब्बल पस्तीस ते चाळीस वर्षे एकत्र काम केले आहे. मात्र, मी जेव्हा दादांना पहिल्यांदा भेटले, तेव्हा माझे वय अवघे बारा वर्षे होते, अशी आठवण त्यांनी सांगितली. सन २०१२ मध्ये अजित पवार आणि सुप्रिया सुळे यांच्या मार्गदर्शनाखाली राष्ट्रवादी युवती काँग्रेसची स्थापना करण्यात आली होती. दादांचा कामाचा उरक प्रचंड होता आणि त्यांचा जनता दरबार भल्या पहाटे पावणे सात वाजताच सुरू व्हायचा. मला माझ्या पदाचे नियुक्तीपत्र दादांच्याच हस्ते सकाळी ७ वाजून १० मिनिटांनी मिळाले होते. तेव्हापासूनच मला त्यांच्या नेतृत्वाखाली सातत्याने काम करण्याची मोठी संधी मिळाली, असे तटकरे यांनी नमूद केले.
राजकारणात आणि विशेषतः विधिमंडळात कसे वावरावे, याचे बाळकडू दादांकडूनच मिळाल्याचे त्यांनी स्पष्ट केले. २०१९ मध्ये जेव्हा मी पहिल्यांदा आमदार म्हणून विधानसभेत पाऊल ठेवले, तेव्हा सभागृहाचे कामकाज कसे चालते, अर्थसंकल्प आणि पुरवणी मागण्यांवर कसे बोलावे, तसेच मुद्द्यांचे पान क्रमांक आणि बाब क्रमांक कसे मांडावेत, हे सर्व बारकावे मला स्वतः अजितदादांनी शिकवले. नागपूरच्या हिवाळी अधिवेशनात ते आम्हा सर्व नवीन आमदारांना लॉबीमध्ये एकत्र घेऊन बसायचे. जोपर्यंत आमची भाषणे सभागृहात पूर्ण होत नसत, तोपर्यंत ते तिथेच थांबून राहायचे. ‘माझ्या मुलांची भाषणे अजून झालेली नाहीत’, असे ते अत्यंत प्रेमाने आणि आपुलकीने सांगायचे, हे आठवताना आदिती तटकरे यांचा कंठ दाटून आला.
अजित पवार दर मंगळवारी नियमितपणे सर्व आमदारांची आणि कार्यकर्त्यांची भेट घ्यायचे. त्यांचा जनसंपर्क अतिशय दांडगा होता आणि प्रत्येक छोट्या-मोठ्या गोष्टींवर त्यांचे अत्यंत बारकाईने लक्ष असायचे. एखादी जवळची व्यक्ती गमावल्याचे दुःख नक्कीच मोठे असते, पण ती व्यक्ती आता यापुढे कधीच दिसणार नाही आणि तिचा आवाज पुन्हा कधीच ऐकायला मिळणार नाही, ही जाणीव मनाला प्रचंड वेदना देते. दादांच्या दुर्दैवी निधनानंतर आता सर्वच स्तरातून त्यांच्या कार्याचे भरभरून कौतुक होत आहे. त्यांनी महाराष्ट्रासाठी किती मोठे योगदान दिले, हे आज बोलले जात आहे. पण एक सामान्य कार्यकर्ता म्हणून मला असे वाटते की, हेच कौतुक जर त्यांच्या हयातीत झाले असते, त्यांची थोडी जरी प्रशंसा झाली असती, तर त्यांना आणखी जोमाने काम करण्यासाठी मोठे प्रोत्साहन मिळाले असते, अशी खंतही त्यांनी याप्रसंगी बोलून दाखवली.
दादांनी कायमच सर्व आमदारांना मंत्रालयात जास्तीत जास्त वेळ देण्याचा सल्ला दिला. नुकतेच २८ जून २०२४ रोजी त्यांनी राज्याचा अर्थसंकल्प सादर केला होता, ज्यामध्ये त्यांनी ‘मुख्यमंत्री माझी लाडकी बहीण’ या महत्त्वाकांक्षी योजनेची सुरुवात केली होती. प्रत्येक कार्यकर्त्याचा एक नेता असतो, ज्याच्या नेतृत्वाखाली तो काम करत असतो. तो नेता म्हणजे त्या कार्यकर्त्याचा एक अभिमान आणि रुबाब असतो. अजितदादा जेव्हा चालत यायचे, तेव्हा त्यांचा तो रुबाबदारपणा पाहून आमची छाती अभिमानाने फुलून यायची. आज जेव्हा आमचा हा रुबाबदार नेता आम्हाला सोडून गेला आहे, तेव्हा ते एकटेच गेले नाहीत, तर एक कार्यकर्ता म्हणून आमचा जो रुबाब आणि आमचा जो अभिमान होता, तोदेखील त्यांच्यासोबतच कायमचा निघून गेला आहे, अशी भावनिक साद आदिती तटकरे यांनी घातली. तसेच, दादांनी आपल्या नावापुढे आईचे नाव लावण्याचा अत्यंत संवेदनशील निर्णय घेतला होता आणि ‘अजित आशाताई अनंतराव पवार’ अशी पहिली पाटी मंत्रालयात लावली होती, याची आठवणही त्यांनी करून दिली. शेवटी ‘एकच वादा, अजित दादा’ असे म्हणत त्यांनी दादांच्या आठवणींना उजाळा दिला आणि त्यांना भावपूर्ण श्रद्धांजली अर्पण केली.
